Mistyka Gór

Góry to piękno krajobrazu i doznań. Wędrując po górach nie da się nie widzieć piękna jakie góry nam oferują, górskiej przyrody, świata zwierząt żyjących w górach i ukształtowania górskiego terenu. Góry to rzeczywistość  nieznana tajemnicza i bardzo pociągająca. Góry to miejsce w którym człowiek niejednokrotnie odkrywa na nowo samego siebie. Na góry można patrzeć różnie, z różnej perspektywy. Inaczej widzi góry geograf-geolog, inaczej widzi góry turysta a jeszcze inaczej alpinista. Ale dla każdego z nich góry są czymś co dostarcza mu przeżyć, satysfakcji i radości.

Wystarczy wyobrazić sobie górskie szczyty kiedy po deszczu nagle chwyci mróz i poprószy śniegiem – przecież wtedy każda góra wygląda jak diament iskrzący się i lśniący w górskim słońcu. Piękny wielki diament, który choć w zasięgu ręki jest trudny do zdobycia. A piękne bieszczadzkie połoniny całe zielone lub wrzosowe, falujące na wietrze w beztroskiej przestrzeni górskiego krajobrazu dające naszym zmysłom odprężenie, zachwyt i poczucie wolności.

Spokój, który trudno odnaleźć w szaleństwie współczesnego świata. A różnorakie kolory górskich drzew mieniące się jak kolory tęczy w górach jesienią pobudzają naszą dziecięcą, artystyczną duszę przenosząc w świat wyobraźni i kolorów. To piękno górskiego krajobrazu jest pięknem swoistego rodzaju. Pięknem zmiennym, zależnym od pory dnia i  pory roku, od oświetlenia i perspektywy. Raz mgliste i tajemnicze, innym razem ostre i groźne. W górach jest to wszystko o czym wspominałam do tej pory. Góry pozwalają odkryć każdemu coś dla siebie, coś wyjątkowego, coś innego dla każdego. Odszukać siebie, swoje wnętrze, a to pozwala naładować się energią by dalej żyć i tworzyć. Piękno gór porywa i wprowadza w zapomnienie. Człowiek wraca z gór inny większy, silniejszy. Człowiek wędrując po górach odrywa się od potoczności, codzienności i to właśnie daje mu siłę. Od gór można się uzależnić. Każdy kto choć raz poddał się mistyczności gór zawsze będzie pod ich urokiem. Góry są doskonałe w swojej różnorodności, to coś do czego się tęskni i zawsze wraca. Szczytem piękna natury jest piękno gór. Każdy ma swoją górę choćby najmniejszą do której wraca i ta góra jest dla niego najpiękniejsza.  To miejsce, w którym zasiadasz na szycie i stajesz się jej częścią i częścią otaczającej jej przyrody. Góry która nie zawsze jest tą najwyższą,  ale nie mniej znaczącą niż szczyty Himalaji. Góry są pomiędzy niebem a ziemią, pozwalają nam czubkiem dłoni wyobraźni dotknąć  gwiazd ... i jak nie tu mówić o ich mistyczności?